Pff, dat viel tegen zo vroeg uit bed. Maar na een heerlijke (onze eerste lekkere) sterke bak koffie waren we weer helemaal fit om te gaan. We reden met een klein busje, die volgens ons 10 jaar geleden al afgeschreven was, omhoog over een zeer hobbelige weg richting de ingang van Horton Plains National Park. We hebben ons dik aangekleed want het schijnt zo te zijn dat het park meestal in een dik laken van mist hangt, maar we hebben geluk en houden het droog.

We hebben hier een wandeling van 9 kilometer voor de boeg. Klimmen, klauteren en dalen over zeer grote uitgestrekte hoogvlaktes, diepe holen en dicht regenwoud. Er was een kans dat we een luipaard zouden vinden, maar helaas. Na ongeveer 3 kilometer komen we aan bij Little Worlds End. Een prachtig uitzichtpunt wat uitkijkt over een mooie klif. Hier hebben we ons ontbijtje genuttigd en spotten we een aantal grote beerapen in de verte. Een kilometer of 2 verderop komen we dan aan bij Worlds End: een klif van bijna 900 meter, hier moet je dus geen stap verkeerd zetten! Verder zien we niet veel dieren of vogels alleen nog een aantal kleine kameleons. Het park staat daar dan ook niet om bekend, maar dankt zijn populariteit mede aan de mooie landschappen. 3 km voor het einde van de trip komen we uit bij een prachtige waterval. Het was een zeer geslaagde wandeling en we komen maar weinig andere toeristen tegen.

In de middag hebben we lekker gerelaxed en nog wat in het dorpje rond gewandeld. Tegen 4 uur hebben we een afternoon tea genomen (de naam hier voor een high tea). Dat hoort er toch een beetje bij tussen de theeplantages. Ook al was het dan niet zo uitbundig als dat we het in Nederland doen, voor maar 3 euro pp zaten we behoorlijk vol!