Maandag en dinsdag 07-05 en 08-05

Zo... daar zitten we dan weer in het vliegtuig, op weg naar huis en zit onze huwelijksreis er helaas weer bijna op. De grootste helft hebben we gehad, nog zo'n 3,5 uur te gaan. Vanmorgen hebben we ons in stijl af laten zetten op de luchthaven: met een tuktuk! Op de luchthaven blikken we samen nog even terug op wat we allemaal hebben gedaan en hebben gezien. Ondanks de paar smetjes overheerst toch vooral een positief gevoel, want Sri Lanka is echt een prachtig land.

Gisteren hebben we nog een laatste stralende zonnige dag gehad (we hebben zo veel geluk met het weer) en hebben we niet veel meer gedaan dan liggen onder de palmbomen, af en toe een duikje in het zwembad en 's avonds heerlijk gegeten onder het genot van een gezellig live muziekje bij Lords. Wat wij toch het beste restaurant (en we hebben er een hoop gehad) van Sri Lanka vonden. We zijn er onze reis gestart en hebben er ook weer afgesloten.

We vinden het super leuk dat iedereen onze verhalen met ons een beetje heeft mee kunnen beleven. Bedankt allemaal voor jullie leuke reacties!!!

Bentota en Negombo: luieren en Wesak

Vrijdag 04-05: Bentota

Vandaag zetten we onze reis langzaam voort richting het vliegveld. We rijden weer een kilometer of 80 noordelijker en verblijven een nachtje in Bentota. Onderweg zien we nu heel duidelijk de sporen van de tsunami. Afgebrokkelde huizen, complete dorpjes waarvan alleen nog de funderingen over zijn laten zien dat er ooit wat stond. Het is zichtbaar een zwaar getroffen gebied. We rijden voorbij een groot Boedhhabeeld dat is geschonken door Japan als tsunami monument. Op deze plaats zijn 1000 mensen omgekomen die in de trein zaten die onderweg van Colombo naar Kandy was, maar waarbij de waarschuwing te laat kwam. Onderweg stopt onze chauffeur bij een tempel om te bidden. Later lees ik in onze reisgids dat dit een bekend gebruik is en dat de chauffeur bidt voor een goede rit. Prachtig, die gelovige mensen. Jong of oud, het maakt niets uit.

Het hotel dat we gisteren geboekt hebben is super! We hebben al een beetje spijt dat we niet nog een nachtje hier hebben: mooi strand, heerlijk zwembad en Dominic heeft een duikschool gevonden. Helaas zijn we daarvoor iets te kort hier, morgen willen we graag het grootste festival van het jaar in Colombo meemaken: Wesak. We moeten wel verder morgen om hier een graantje van mee te pikken. Ze vieren op deze dag de verjaardag, verlichting en de dood van de Boeddha en het schijnt heel groots en indrukwekkend te zijn. Dat willen we natuurlijk niet missen!

Zaterdag 05-05: Terug bij het begin... Negombo

Om 5 uur vanavond vertrekken we, na een middagje wachten, richting Colombo om vervolgens door te rijden naar Negombo. Het begint een beetje vaag als de chauffeur, wat later de chauffeur niet blijkt te zijn, zegt dat we nog 10 minuten moeten wachten omdat het hotel niet mag weten dat we de transfer bij hem hebben geboekt. Als de auto voor komt rijden hebben we ineens een heel andere chauffeur en deze blijkt niet zo goed engels te kunnen spreken. In Bentota zien we al wat laadbakken en tractors met aanhangers vol met mensen en hier en daar wat versiering langs de weg. We zeggen tegen de chauffeur dat het best druk is en dan vraagt hij hoe laat we het vliegtuig moeten halen... vliegtuig halen? Wij moeten helemaal niet naar het vliegveld! De chauffeur is blijkbaar verkeerd ingelicht en waar we al bang voor zijn gebeurd. Zo goed mogelijk proberen we hem uit te leggen dat we afgesproken hebben dat we eerst naar Colombo willen om wat mee te krijgen van het festival en dan vervolgens naar ons hotel in Negombo. Hij snapt er niks van en hij vliegt over de weg. Druk toeterend en af en toe flink zuchtend komen we uiteindelijk aan in Colombo, nou ja een randweg van Colombo. We vangen zo af en toe een glimp op van wat kraampjes met heel veel mensen langs de weg en zien in de verte wat lantaarntjes. De chauffeur heeft duidelijk geen zin om ons Colombo te laten zien en rijdt als een gek door de stad. We zijn blij als we veilig bij ons hotel aankomen en verlost zijn van de chagrijnige chauffeur. Daar begint hij ook nog eens over het geld en wil hij ineens 1000rps meer krijgen omdat hij naar Negombo moest rijden i.p.v. het vliegveld. Dit was voor ons de druppel en we lopen teleurgesteld ons hotel in. Gelukkig is hier in Negombo ook zeker wel wat van Wesak te zien en we hopen dan maar dat we morgen een 2^e kans hier in Negombo zullen krijgen.

Zondag 06-06; Luieren aan het zwembad en een hele leuke avond.

We beginnen de dag met een wandeling aan het strand. Het is gek te merken dat de temperatuur vergeleken met drie weken geleden een stuk behaaglijker is geworden. Er zijn veel locale mensen aan het zwemmen in de zee, het is immers een vrije dag natuurlijk.

's Middags lekker geluierd aan het zwembad en op tijd gaan douchen om iets van Wesak proberen mee te krijgen. Als we ons hotel uitlopen kunnen we niet één tuktuk te pakken krijgen, wat zeer merkwaardig is aangezien je normaal niet goed wordt van alle tuktuk chauffeurs die een ritje aanbieden. Na ongeveer 500 meter lopen snappen we waarom, het is een chaos van tuktuk's, auto's, laadbakken en brommertjes vol met mensen. Zingend en lopend door het verkeer. Iedereen kijkt ons vreemd aan want we zijn maar weer eens de enige blanken, toeristen blijken dit hier niet echt interessant te vinden, wij vinden het super. De mensen zijn enorm vrolijk en vinden het leuk dat we ertussen lopen. Iedereen kan gratis eten en drinken krijgen, al moet je daar af en toe wel 2 uur voor in de rij staan!

Een paar honderd meter verder, wanneer we een beetje uit de drukte zijn, vinden we dan eindelijk een tuktuk die vraagt waar we heen gaan. We zeggen dat we dat nog niet precies weten en hij begint te lachen. Hij begrijpt ons meteen en biedt aan om voor 1000rps ons een uur rond te leiden door Negombo.

Het blijkt geen boeddhist te zijn, maar hij verteld ons dat heel het land, maakt niet uit welke religie, mee doet aan dit feest. Hij laat ons alle mooie plekjes zien in en rond Negombo tot aan het vliegveld toe! Zelf heeft hij er duidelijk ook plezier in, hij vertelt ons dat hij de dag ervoor met zijn gezin door de stad heeft gereden, maar omdat hij een kindje van 1 jaar heeft kon hij niet alles bekijken. Uiteindelijk rijden we zo'n 3 uur rond en stoppen we op het laatst nog even bij de Pizza Hut en eten we op de terugweg naar ons hotel een pizza in de tuktuk. Moe en voldaan bestellen we op onze kamer nog een lekker toetje en een heerlijke Calypso koffie (jaja... geloof het of niet onze eerste alcoholische versnapering deze vakantie) en genieten we nog van ons heerlijke badje.

Woensdag 02-05 en donderdag 03-05: Relaxen en Galle

Vandaag (woensdag) komen we ons hotel een keer niet af... we hebben heerlijk aan de zee gelegen met een verkoelende zeewind met als gevolg allebei lekker verbrandt! Ondanks dat we ons goed hadden ingesmeerd, weer een wijze les voor de komende dagen. Ons bed is vandaag nog mooier versierd met allerlei bloemen en vanaf nu hebben we echt wel het gevoel dat we op honeymoon zijn.

Donderdag zijn we met de tuktuk naar Galle gereden. Deze stad staat bekend om zijn koloniale karakter en van koraalsteen gebouwde stadsmuur, doet ons denken aan Willemstad. Door deze dikke stadsmuur is het historisch centrum van Galle bespaard gebleven tijdens de tsunami. We bezoeken de Nederlandse kerk en zien de leynbaan (straat). Als we aan een vrouw in de kerk vertellen dat we uit Nederland komen geeft ze ons een warm welkom. Het is vreemd om de Nederlandse namen en teksten op de graven te zien staan. Het stadje doet ons een beetje denken aan Griekenland en we drinken nog wat op een dakterras. Het is behoorlijk warm weer vandaag en we besluiten na 2 uurtjes rondslenteren dat we weer terug gaan naar ons heerlijke hotel om nog even lekker te genieten aan de zee. We moeten ook nog een verblijfplaats voor morgenavond zoeken dus we gaan op ons gemakje terug.

Dinsdag 01-05: de zuidkust verder ontdekken

Gisteren hebben we onze ervaring van Tilak gedeeld met het hotel en hebben een foto van hem afgegeven. Wij hebben er nu niet veel meer aan, maar voor in de toekomst: een gewaarschuwd mens telt voor twee! De eigenaar vertelt wel dat de kant van Tangalle waar Tilak een huis heeft gebouwd wel erg zwaar getroffen is door de tsunami. Wie weet gebruikt hij zijn spullen wel echt voor zijn huis en heeft hij toch ook goede bedoelingen. We houden het in ons achterhoofd, de waarheid van het verhaal zal ergens in het midden liggen.

Vandaag verruilen we Tangalle voor de volgende badplaats. We hebben een waanzinnig mooi en kleinschalig hotel dicht bij Unawatuna. Juul heeft eindelijk een inloopkast en we hebben een douche waar een compleet voetbalelftal in past! We luieren wat bij het hotel en 's avonds gaan we in het verderop gelegen plaatsje Unawatuna eten. Volgens de boekjes zou dit de mooiste badplaats moeten zijn van Sri Lanka, maar wij vinden het niet zo veel bijzonders. Misschien kunnen we het bij daglicht beter beoordelen.

Als we terugkomen op onze kamer heeft het hotel een klein taartje voor ons weggezet en is ons bed versierd met bloemetjes, een aangename verrassing.

Tangalle, de plaats die we nooit meer zullen vergeten

Zaterdag 28-04: Vanaf nu op eigen benen en baby schildpadjes.

Nadat we vannacht heerlijk hebben geslapen en een absurd uitgebreid ontbijt hebben gekregen zijn we vanmorgen naar Kataragama gereden. Aan de kant van de weg zien we heel wat stalletjes met verschillende soorten fruit te koop en Harry vertelt ons dat het fruit word gebruikt om te offeren. Er worden fruitmandjes samengesteld die vervolgens naar de tempel worden gebracht. Wat precies de bedoeling is van het fruit offeren is ons niet helemaal duidelijk.

Wanneer we bij de tempel aankomen hebben we geluk, er staat een familie die een bandje (traditionele dansers en muzikanten) heeft gehuurd om de processie te begeleiden. Vrolijk dansend lopen de mannen, vrouwen en kinderen met het bandje richting de tempel. Daar aangekomen zien we hoe allerlei mensen hun fruit aan het schillen zijn en later de schalen laten zegenen door de tempel. Ook zijn er mensen die met een kokosnoot boven hun hoofd staan te draaien. Dit doen ze 3x en daarna proberen ze hem in 2 helften stuk te gooien. Als dit gebeurd zouden ze geluk krijgen, de meeste keren dat wij zien, breekt de kokosnoot in meerdere stukken helaas. Verder staan er nog 2 olifanten bij de tempel, baby’s en soms kleine kinderen, worden hier 3x onderdoor gehaald wat ook weer voor een goed leven zou moeten zorgen.

Bij de tempel komen elk jaar in augustus duizenden pelgrims vanuit Noord Sri Lanka. Ze komen dan helemaal te voet door o.a. het Yala park hierheen gelopen en zijn dagen onderweg. Vorig jaar was nog een vrouw overleden nadat ze was aangevallen door een luipaard. Een erg gevaarlijke voetreis dus.

We rijden verder richting de kust over de nieuwe weg, die na de tsunami opnieuw is aangelegd omdat de oude helemaal is weggespoeld. Je ziet her en der nog wat verwoeste huizen staan, maar vooral erg veel nieuwbouw. Wat wij een fijne gedachte vonden, omdat dit betekent dat er geen dakloze mensen meer rondzwerven. Harry vertelt ons dat 50.000 mensen zijn overleden waaronder ook veel van zijn collega’s die met toeristen op pad waren. We vragen hem wat hij deed na de tsunami en hij vertelt ons dat hij vooral bezig was om de mensen die hulp kwamen bieden te transporteren. Er kwamen 200 vliegtuigen met hulp, goederen, eten en medicijnen vanuit vele landen.

Nadat we onze koffers in ons hutje hebben gezet nemen we afscheid van Harry, vanaf nu moeten we het echt zelf gaan doen. Ik (Juul) vind het wel een beetje spannend, maar ook wel erg interessant. Onze accommodatie is echt geweldig, een houten huisje helemaal open, bijna aan het strand. Het doet me denken aan kamperen. Erg primitief, maar heel bijzonder. De golven van de zee op de achtergrond.

Wanneer we een beetje zitten te chillen op de veranda komt iemand ons vertellen dat er een schildpad op het strand (zo’n 20 meter verder) is. We haasten ons met camera in de hand naar het strand en daar aangekomen zien we tientallen kleine schildpadjes over het strand naar de zee waggelen. Wauw... we hebben in Costa Rica zo ons best gedaan om dit te kunnen zien, ’s morgens vroeg het strand afstruinen en niets gevonden en nu... terwijl we gewoon zitten te relaxen zien we ineens op ons eigen strandje schildpadjes geboren worden!! Wat hebben wij een geluk zeg. Gisteren twee luipaarden (waarvan ook een baby), nu baby schilpadjes... ongelooflijk.

We praten nog even met de ontdekker (Bandu de tuktuk chauffeur) van de schildpadjes en hij verteld ons dat we een goed karma moeten hebben, omdat we zoveel geluk hebben. Een hele vriendelijke man, die ons erg aanspreekt omdat hij ons niets wil opdringen en vooral in ons en in de engelse taal geïnteresseerd is.

Wanneer het schemerig begint te worden gaan we nog even terug het strand op en al snel komt er een lokale familie om ons heen staan. Ze willen gewoon beleefd een praatje met ons maken en graag een familiefoto. We wisselen emailadressen uit en beloven ze dat we de foto snel zullen opsturen. Het was wederom een bijzondere dag vandaag!

Zondag 29-04: een onvergetelijke ervaring

Heerlijk voor het eerst lekker geen wekker zetten en kijken wat de dag ons brengt. Nadat we een beetje rondgehangen hebben bij onze cabana hebben we een tuktuk genomen naar het stadje Tangalle om daar bij de lokale zondagmarkt wat fruit voor vanavond bij het eten te kopen. We lopen wat rond in het stadje en na een tijdje worden we aangesproken door Tilak een Sri Lankaanse jongen. Hij vraagt waar we vandaan komen en als we zeggen dat we uit Nederland komen vraagt hij ons mee te lopen naar zijn huis. Hij heeft vrienden in Nederland en wil ze graag laten weten dat het goed met hem gaat en de enige manier dat hij met hen kan communiceren is via ons blijkt al snel. Als we bij zijn huis aankomen blijkt hij nog behoorlijk aan het bouwen te zijn. We krijgen meteen een kop thee aangeboden en Tilak laat ons zijn huis zien dat hij zelf heeft gebouwd. Als snel komt het verhaal van de tsunami boven drijven. Deze man, inmiddels 29 jaar oud, heeft tijdens de tsunami zijn moeder en zusje verloren en zo ongeveer zijn hele familie. In dit gebied waar hij woont is alles verwoest. Hij vertelt ons dat hij lag te slapen op het moment dat de eerste golf kwam, zijn moeder was aan het koken en maakte hem wakker. Op dat moment stond het water tot aan de rand van zijn bed. Hij keek buiten en zag dat de zee zich terugtrok. Hij nam zijn moeder bij haar hand en begon te rennen zo snel hij kon. Toen kwam de golf en verloor hij de hand van zijn moeder. Zelf werd hij, zo zegt hij, 5 tot 6 km meegesleurd. Zijn lidtekens zijn het bewijs. Artsen hebben 3 dagen gevochten voor zijn leven en hij heeft het gehaald. Door de overheid werd hij geholpen aan onderdak, een tijdelijk opvangkamp van houten huisjes. Dit hutje heeft hij later mee teruggenomen naar zijn huis en hij gebruikt het nu als zijn keuken.

In het opvangkamp, waar hij samen met zijn vader woont, ontmoet hij zijn huidige vrouw die ook haar moeder kwijt was geraakt. Na een tijd keren ze terug naar zijn ouderlijke huis en samen proberen ze nu een nieuw leven op te bouwen. Met behulp van giften, niet vanuit de regering maar van particulieren, en hard werken krijgt hij de kans om zijn huisje weer op te bouwen. Nu 8 jaar later heeft hij een mooi stenen huis en een zoontje van 4,5 jaar. We merken aan hem dat hij behoorlijk getraumatiseerd is. Wat mij ook erg raakt is het feit dat zijn vader nog geen twee weken geleden ook is gestorven. Net op het moment dat hier het tsunami alarm weer is afgegaan. Hij kon het verdriet van de tsunami niet verwerken en is gestorven van verdriet. Zijn zoontje is alles voor hem en hij laat ons zien dat het huis wat gevaarlijk is door het elektra. Zijn zoontje had al een keer aan de draden getrokken. We willen hem graag helpen en ik wil hem kleren en spullen vanuit Nederland sturen. Hij begint meteen te glunderen. Maar als snel blijkt dit geen optie. Pakketten worden vaak bij de post achter gehouden en hij heeft nog nooit iets ontvangen van de spullen die mensen naar hem hebben opgestuurd. Ik vraag hem wat we voor hem kunnen doen. Hij wil graag zijn elektra goed aanleggen en heeft daarvoor wat spullen nodig. Samen met hem gaan we naar de lokale winkel en na wat onderhandelen over de prijs kopen we voor hem wat schakelaars, stopcontacten, draad, pvc buizen en een stoppenkast. De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten, die jongen was zo ontzettend blij dat wij hem dat konden geven. Als dank heeft zijn vrouw voor ons een lunch gemaakt. Rijst met een curry en de tonijn die hij zelf die nacht heeft gevangen (zijn beroep is visser). Super lief natuurlijk maar wij durven er niet veel van te eten, waardoor wij ons weer een beetje schuldig voelen. Meteen wil hij ons de volgende dag weer te eten aanbieden. Wij zeggen hem dat het goed is zo en dat het nu echt tijd is om te vertrekken. We maken nog wat foto’s van het huis en de familie en nadat hij ons alle adressen heeft gegeven en het briefje wat wij aan zijn Nederlandse vriend Willem moeten geven vinden wij het tijd om te vertrekken. We zijn een beetje in shock van wat we net hebben meegemaakt, maar het voelt zo goed om eindelijk eens echt iets direct voor een slachtoffer zelf te doen.

Als we teruglopen zien we veel affiches hangen van mensen die zijn overleden vlak na het afgaan van het tsunami alarm een paar weken geleden. Er moet hier enorme paniek uitgebroken zijn toen.

Terug bij onze cabana overdenken we alles nog eens op het gemakje en we besluiten morgen terug te gaan om de foto’s en wat kleding van ons te brengen. Foto’s zijn voor hen heel belangrijk, want als er iets gebeurd is dat de enige manier om mensen te identificeren en de meeste mensen hebben zelf geen fotocamera, dus ook geen foto’s van zichzelf in huis staan.

Tegen de avond lopen we nog even over het strand en ontmoeten we Bandu weer, de vriendelijke tuktuk chauffeur van gisteren. Hij brengt ons vrijwillig naar een shopje voor zwemkleding als Dominic verteld dat hij zijn zwembroek is vergeten en als we langs zijn huis komen krijgen we een kokosnoot van hem te drinken. Wat een super vriendelijk man is dit toch.

Vanavond hebben we genoten van de lekkerste en grootste schaal gamba’s ever. Op het strand bij een primitief tentje wat speciaal voor ons open was gegaan. Als toetje aten we onze zelfgekochte watermeloen en ananas van 70 cent, gekocht op de markt. Morgen weer.

Kortom wat een speciale dag, een dag die we nooit meer zullen vergeten.

Maandag 30-4: de omgekeerde wereld

Ik voel me bedonderd! Gisteren een ontroerende onvergetelijke ervaring meegemaakt, maar deze ervaring wordt nog onvergetelijker. In negatieve zin helaas! We hebben om 11 uur met de altijd glimlachende en vriendelijke Bandu afgesproken om even naar het stadje te gaan. We laten daar wat foto’s afdrukken, kopen een klein cadeautje voor het zoontje van Tilak en willen dit afgeven. Als we uit de speelgoedwinkel lopen, komen we hem toevallig tegen. Hij komt uit de apotheek en is op weg naar het ziekenhuis. Hij verteld dat zijn vrouw is gevallen en vraagt ons om even mee te gaan. Hij wil een tuktuk regelen, maar wij vertellen hem dat we al een tuktuk hebben (Bandu). Als we de tuktuk instappen merken we al snel op dat Bandu een beetje kortaf is. We doen een bliksembezoek aan het ziekenhuis, overhandigen de foto’s en geven zijn zoontje het cadeautje. Als we het ziekenhuis uitlopen en weer in de tuktuk van Bandu stappen rijden we richting ons hotel. Onderweg vertelt Bandu dat Tilak een slechte man is, omdat hij regulier drugs gebruikt (en dat is streng verboden in dit land!). Ik vertel hem dat we gisteren voor een aardig bedrag aan spullen voor Tilak zijn woning hebben gekocht, omdat zijn verhaal ons zo heeft aangegrepen en hij denkt dat alle spullen weer terug naar de winkel worden gebracht in ruil voor het geld, zodat hij weer aan drugs kan komen.

Wat een domper op de o zo mooie dag gisteren! Ik ben kwaad en wil het liefst alle spullen terughalen en zelf terugbrengen naar de winkel. Ik ga toch geen drugsgebruiker aan nog meer drugs helpen? Juul is bang dat hij me wat aan zal doen en als ik eenmaal afgekoeld ben, laat ik het maar voor wat het is. We proberen nog wat van de dag te maken en uiteindelijk is dat nog aardig gelukt. We hangen de middag een beetje aan het strand en ’s avonds eten we weer verrukkelijke gamba’s en een paar kleine kreeften. Om 8 uur gaan we met Bandu naar een strand waar regelmatig schildpadden eieren komen leggen. Na ongeveer 2 tot 2,5 uur komt er in de verte een schildpad uit het water en kunnen we na een tijdje bij het nest komen staan. We hebben dit al eerder gezien in Costa Rica, maar dat was zo mooi dat we het nog eens wilden zien. Eenmaal bij het nest aangekomen was de schildpad al klaar met eieren leggen. De ‘gids’ had dus gewoon niet opgelet en heeft ons te laat mee naar het nest genomen. Natuurlijk was het prachtig om te zien dat een schildpad van anderhalve meter recht voor je neus zijn eieren probeert te begraven. Ik blijf rustig, maar vooral deze dag laat ik me niet nog een keer bedonderen. Aan het einde van de rit moeten we een (niet vrijwillige) bijdrage doen, omdat we een schildpad gezien hebben. De ‘gids’ vertelt me dat het normaal is wat we hebben gezien, dat is de natuur volgens hem. Ik vertel deze ‘gids’ dat het niet normaal is en leg hem uit wat wij in Costa Rica hebben gezien. Als hij eenmaal weet dat het voor ons niet nieuw is, damt hij een beetje in. Voor mij een bevestiging dat hij geen goed werk heeft afgeleverd. Ik geef hem de helft van de voorgestelde gift en loop weg. We hebben er tenslotte wel één gezien en waarschijnlijk komt het ten goede van het project om de schildpad te beschermen. Het vertrouwen in de gemiddelde Sri Lankaan is vandaag even weg bij mij. Als we terugrijden (het was ongeveer een half uurtje met de tuktuk) voelt Bandu zich erg schuldig dat we een schildpad geen eieren hebben zien leggen. Hij stopt bij een stalletje en trakteert ons op een hopper: een pannenkoek gemaakt van rijst. Als hij ons bij het hotel afzet, wil hij niet veel geld voor het ritje hebben, maar als bedankje geef ik hem een flinke fooi. Als iemand hem hier verdiend dan is hij het wel.

Vrijdag 27-04: Yala National Park

Alweer een hoogtepunt in onze reis vandaag... Yala National Park. Wanneer we het park inrijden worden we al snel begroet door een grote mannelijke olifant. Het leek wel of ze hem er speciaal voor ons hadden weggezet. Dat betekent veel goeds wat betreft de olifanten denken wij... maar helaas na die ene olifant zien we nog maar 1 olifant in de verte en jammer genoeg hebben we geen grote kudde olifanten kunnen ontdekken. We werden wel getrakteerd op tientallen waterbuffels, herten en wilde zwijnen. We zien hele mooie zeldzame vogels en papagaaien, apen, mangoesten, een jackhals, een grote uil, varanen, een ooievaar, konijnen (raar maar waar... die dieren zijn hier zeldzaam) en een aantal hele grote krokodillen. Tussendoor stoppen we nog even aan het strand en we zien daar een soort monument staan. We denken dat het van de tsunami is en dat blijkt ook het geval. Het monument geeft de hoogte van de golven weer en we zien ook nog een aantal resten van funderingen van een drietal huisjes. De gids vertelt ons dat er 48 mensen waren omgekomen en de funderingen waren van bungalows waar mensen verbleven om dieren in de nacht te kunnen spotten. Op het moment dat de Tsunami kwam waren die mensen het park in, maar aan het strand stonden nog wel een groot aantal mensen te kijken net als wij op dit moment. Raar om hier te staan, maar na een paar minuten gaan we gewoon weer verder met de safari.

Als we dan bijna het park moeten verlaten en we nog 1x een laatste weggetje inschieten zien we dan, als klap op de vuurpijl, eindelijk dan toch een LUIPAARD!!! Niet één maar zelfs twee! Een moeder met een baby. We stonden echt op 3 meter afstand... zo'n bijzondere mooie ervaring. Het kleine luipaard probeerde een pauw te vangen, maar dat hebben we helaas niet meer kunnen volgen omdat het bijna donker was en we het park moesten verlaten. Eenmaal terug wilden allerlei gidsen graag onze foto's zien... dat was voor ons het bewijs dat het toch wel heel bijzonder was wat we hadden gezien.

Ons hotel bevindt zich tussen de rijstvelden en het uitzicht vanaf de kamer is weer grandioos. Helaas verblijven we hier maar 1 nachtje en vanaf morgen moeten we het zelf gaan doen. Dan worden we afgezet bij Tangalle aan het strand en zal onze gids Harry ons verlaten.

Woensdag 25-04 en donderdag 26-04: Ella

Woensdag 25-04: met de trein naar Ella

Vandaag reizen we door naar Ella, niet per auto maar met de trein deze keer. Een hele bijzondere ervaring die we niet hadden willen missen!

Om half 10 moest de trein vertrekken, maar dat wordt 10uur. Om half 2 komen we eindelijk aan in Ella. Een rit van 60-65 km, dus dan weet je wel hoe langzaam de trein heeft gereden. Er is buiten de stations om ook maar één spoor, dus als er een tegenligger komt dan moet de trein even wachten. Ongelooflijk wat wij zagen. Het leek wel of we in het spoorwegmuseum terecht waren gekomen. Echt alles gebeurt hier nog op de manier zoals bij ons in Nederland 100 jaar geleden gebruikelijk was! Met de hand worden de wissels geregeld, de spoorbomen (als die er al zijn) bediend en de seinen omgezet (dan klimmen ze gewoon met een ladder omhoog). We reizen met de goederentrein, wat ook wel een beetje de reden was dat het allemaal wat langzamer ging dan normaal. De trein had 2 personenwagons en gelukkig zaten deze niet bomvol, zodat we toch de hele reis konden zitten.

Toch was het ook soms een beetje ongemakkelijk voor ons om als twee enige blanken in de trein tussen de lokale bevolking te zitten. We werden continu aangestaard. Eenmaal in Ella aangekomen hebben we de wandelschoenen aangetrokken en zijn we de omgeving een beetje gaan verkennen.

Donderdag 26-04: omgeving Ella verkennen

Vandaag gaan we te voet de omgeving verkennen. We wandelen een kilometer of 5 over het spoor, passeren enkele tunnels en genieten van de af en toe prachtige uitzichten! Wat is het hier toch groen overal. Het leuke aan deze omgeving is dat er heel veel, maar vooral ook kleinschalige plantages zijn. Buiten de theeplantages om dan, die zijn wel heel groot. Er groeit hier echt van alles, zelfs bonen, tomaten, aardappelen en zo zien we nog veel bekende groentes.

We pakken een lokale bus terug naar Ella, erg grappig hoe dat hier gaat. De bus blijft langzaam rijden en je moet er als de kippen bij zijn om in en uit te stappen. In de bus worden we natuurlijk weer door iedereen aangekeken, we zijn er inmiddels wel aan gewend geraakt. Terug in Ella lopen we weer de andere kant op richting de waterval en tegen zonsondergang lopen we door de theeplantages richting Little Adam's Peek. Vanaf hier is het uitzicht prachtig! Ondanks dat dit volgens het boekje een toeristische trekpleister lijkt is het hier verlaten en we genieten samen van de zonsondergang.

Ella staat bekend om de guesthouses met een hele goede keuken. In de avond gaan we dan ook bij een guesthouse eten (van te voren reserveren verplicht, want ze hebben uren nodig om de maaltijd voor te bereiden!) en het was heerlijk! Ik (Dominic) had zijn eten ‘little spicy' in plaats van ‘not spicy' besteld, maar dat little is voor ons westerlingen toch al te veel. Een TukTuk chauffeurtje brengt ons weer terug naar het hotel en met wat horten en stoten probeert hij wat engels met ons te praten. Trots laat hij ook zijn boekje zien waarin zijn engels zinnen en woorden staan die hij aan het leren is. Misschien was het ook wel een truc om wat extra fooi te krijgen. Als dat zo is, dan is de truc in ieder geval gelukt! ;-)

Het was een heerlijke dag. Morgen gaan we richting Yala National Park en hopen daar dan eindelijk kuddes wildlife te spotten en hopelijk ook een luipaard!

Dinsdag 24-04: Horton Plains

Pff, dat viel tegen zo vroeg uit bed. Maar na een heerlijke (onze eerste lekkere) sterke bak koffie waren we weer helemaal fit om te gaan. We reden met een klein busje, die volgens ons 10 jaar geleden al afgeschreven was, omhoog over een zeer hobbelige weg richting de ingang van Horton Plains National Park. We hebben ons dik aangekleed want het schijnt zo te zijn dat het park meestal in een dik laken van mist hangt, maar we hebben geluk en houden het droog.

We hebben hier een wandeling van 9 kilometer voor de boeg. Klimmen, klauteren en dalen over zeer grote uitgestrekte hoogvlaktes, diepe holen en dicht regenwoud. Er was een kans dat we een luipaard zouden vinden, maar helaas. Na ongeveer 3 kilometer komen we aan bij Little Worlds End. Een prachtig uitzichtpunt wat uitkijkt over een mooie klif. Hier hebben we ons ontbijtje genuttigd en spotten we een aantal grote beerapen in de verte. Een kilometer of 2 verderop komen we dan aan bij Worlds End: een klif van bijna 900 meter, hier moet je dus geen stap verkeerd zetten! Verder zien we niet veel dieren of vogels alleen nog een aantal kleine kameleons. Het park staat daar dan ook niet om bekend, maar dankt zijn populariteit mede aan de mooie landschappen. 3 km voor het einde van de trip komen we uit bij een prachtige waterval. Het was een zeer geslaagde wandeling en we komen maar weinig andere toeristen tegen.

In de middag hebben we lekker gerelaxed en nog wat in het dorpje rond gewandeld. Tegen 4 uur hebben we een afternoon tea genomen (de naam hier voor een high tea). Dat hoort er toch een beetje bij tussen de theeplantages. Ook al was het dan niet zo uitbundig als dat we het in Nederland doen, voor maar 3 euro pp zaten we behoorlijk vol!

Morgen gaan we verder naar Ella reizen... met de trein.