Zaterdag 28-04: Vanaf nu op eigen benen en baby schildpadjes.

Nadat we vannacht heerlijk hebben geslapen en een absurd uitgebreid ontbijt hebben gekregen zijn we vanmorgen naar Kataragama gereden. Aan de kant van de weg zien we heel wat stalletjes met verschillende soorten fruit te koop en Harry vertelt ons dat het fruit word gebruikt om te offeren. Er worden fruitmandjes samengesteld die vervolgens naar de tempel worden gebracht. Wat precies de bedoeling is van het fruit offeren is ons niet helemaal duidelijk.

Wanneer we bij de tempel aankomen hebben we geluk, er staat een familie die een bandje (traditionele dansers en muzikanten) heeft gehuurd om de processie te begeleiden. Vrolijk dansend lopen de mannen, vrouwen en kinderen met het bandje richting de tempel. Daar aangekomen zien we hoe allerlei mensen hun fruit aan het schillen zijn en later de schalen laten zegenen door de tempel. Ook zijn er mensen die met een kokosnoot boven hun hoofd staan te draaien. Dit doen ze 3x en daarna proberen ze hem in 2 helften stuk te gooien. Als dit gebeurd zouden ze geluk krijgen, de meeste keren dat wij zien, breekt de kokosnoot in meerdere stukken helaas. Verder staan er nog 2 olifanten bij de tempel, baby’s en soms kleine kinderen, worden hier 3x onderdoor gehaald wat ook weer voor een goed leven zou moeten zorgen.

Bij de tempel komen elk jaar in augustus duizenden pelgrims vanuit Noord Sri Lanka. Ze komen dan helemaal te voet door o.a. het Yala park hierheen gelopen en zijn dagen onderweg. Vorig jaar was nog een vrouw overleden nadat ze was aangevallen door een luipaard. Een erg gevaarlijke voetreis dus.

We rijden verder richting de kust over de nieuwe weg, die na de tsunami opnieuw is aangelegd omdat de oude helemaal is weggespoeld. Je ziet her en der nog wat verwoeste huizen staan, maar vooral erg veel nieuwbouw. Wat wij een fijne gedachte vonden, omdat dit betekent dat er geen dakloze mensen meer rondzwerven. Harry vertelt ons dat 50.000 mensen zijn overleden waaronder ook veel van zijn collega’s die met toeristen op pad waren. We vragen hem wat hij deed na de tsunami en hij vertelt ons dat hij vooral bezig was om de mensen die hulp kwamen bieden te transporteren. Er kwamen 200 vliegtuigen met hulp, goederen, eten en medicijnen vanuit vele landen.

Nadat we onze koffers in ons hutje hebben gezet nemen we afscheid van Harry, vanaf nu moeten we het echt zelf gaan doen. Ik (Juul) vind het wel een beetje spannend, maar ook wel erg interessant. Onze accommodatie is echt geweldig, een houten huisje helemaal open, bijna aan het strand. Het doet me denken aan kamperen. Erg primitief, maar heel bijzonder. De golven van de zee op de achtergrond.

Wanneer we een beetje zitten te chillen op de veranda komt iemand ons vertellen dat er een schildpad op het strand (zo’n 20 meter verder) is. We haasten ons met camera in de hand naar het strand en daar aangekomen zien we tientallen kleine schildpadjes over het strand naar de zee waggelen. Wauw... we hebben in Costa Rica zo ons best gedaan om dit te kunnen zien, ’s morgens vroeg het strand afstruinen en niets gevonden en nu... terwijl we gewoon zitten te relaxen zien we ineens op ons eigen strandje schildpadjes geboren worden!! Wat hebben wij een geluk zeg. Gisteren twee luipaarden (waarvan ook een baby), nu baby schilpadjes... ongelooflijk.

We praten nog even met de ontdekker (Bandu de tuktuk chauffeur) van de schildpadjes en hij verteld ons dat we een goed karma moeten hebben, omdat we zoveel geluk hebben. Een hele vriendelijke man, die ons erg aanspreekt omdat hij ons niets wil opdringen en vooral in ons en in de engelse taal geïnteresseerd is.

Wanneer het schemerig begint te worden gaan we nog even terug het strand op en al snel komt er een lokale familie om ons heen staan. Ze willen gewoon beleefd een praatje met ons maken en graag een familiefoto. We wisselen emailadressen uit en beloven ze dat we de foto snel zullen opsturen. Het was wederom een bijzondere dag vandaag!

Zondag 29-04: een onvergetelijke ervaring

Heerlijk voor het eerst lekker geen wekker zetten en kijken wat de dag ons brengt. Nadat we een beetje rondgehangen hebben bij onze cabana hebben we een tuktuk genomen naar het stadje Tangalle om daar bij de lokale zondagmarkt wat fruit voor vanavond bij het eten te kopen. We lopen wat rond in het stadje en na een tijdje worden we aangesproken door Tilak een Sri Lankaanse jongen. Hij vraagt waar we vandaan komen en als we zeggen dat we uit Nederland komen vraagt hij ons mee te lopen naar zijn huis. Hij heeft vrienden in Nederland en wil ze graag laten weten dat het goed met hem gaat en de enige manier dat hij met hen kan communiceren is via ons blijkt al snel. Als we bij zijn huis aankomen blijkt hij nog behoorlijk aan het bouwen te zijn. We krijgen meteen een kop thee aangeboden en Tilak laat ons zijn huis zien dat hij zelf heeft gebouwd. Als snel komt het verhaal van de tsunami boven drijven. Deze man, inmiddels 29 jaar oud, heeft tijdens de tsunami zijn moeder en zusje verloren en zo ongeveer zijn hele familie. In dit gebied waar hij woont is alles verwoest. Hij vertelt ons dat hij lag te slapen op het moment dat de eerste golf kwam, zijn moeder was aan het koken en maakte hem wakker. Op dat moment stond het water tot aan de rand van zijn bed. Hij keek buiten en zag dat de zee zich terugtrok. Hij nam zijn moeder bij haar hand en begon te rennen zo snel hij kon. Toen kwam de golf en verloor hij de hand van zijn moeder. Zelf werd hij, zo zegt hij, 5 tot 6 km meegesleurd. Zijn lidtekens zijn het bewijs. Artsen hebben 3 dagen gevochten voor zijn leven en hij heeft het gehaald. Door de overheid werd hij geholpen aan onderdak, een tijdelijk opvangkamp van houten huisjes. Dit hutje heeft hij later mee teruggenomen naar zijn huis en hij gebruikt het nu als zijn keuken.

In het opvangkamp, waar hij samen met zijn vader woont, ontmoet hij zijn huidige vrouw die ook haar moeder kwijt was geraakt. Na een tijd keren ze terug naar zijn ouderlijke huis en samen proberen ze nu een nieuw leven op te bouwen. Met behulp van giften, niet vanuit de regering maar van particulieren, en hard werken krijgt hij de kans om zijn huisje weer op te bouwen. Nu 8 jaar later heeft hij een mooi stenen huis en een zoontje van 4,5 jaar. We merken aan hem dat hij behoorlijk getraumatiseerd is. Wat mij ook erg raakt is het feit dat zijn vader nog geen twee weken geleden ook is gestorven. Net op het moment dat hier het tsunami alarm weer is afgegaan. Hij kon het verdriet van de tsunami niet verwerken en is gestorven van verdriet. Zijn zoontje is alles voor hem en hij laat ons zien dat het huis wat gevaarlijk is door het elektra. Zijn zoontje had al een keer aan de draden getrokken. We willen hem graag helpen en ik wil hem kleren en spullen vanuit Nederland sturen. Hij begint meteen te glunderen. Maar als snel blijkt dit geen optie. Pakketten worden vaak bij de post achter gehouden en hij heeft nog nooit iets ontvangen van de spullen die mensen naar hem hebben opgestuurd. Ik vraag hem wat we voor hem kunnen doen. Hij wil graag zijn elektra goed aanleggen en heeft daarvoor wat spullen nodig. Samen met hem gaan we naar de lokale winkel en na wat onderhandelen over de prijs kopen we voor hem wat schakelaars, stopcontacten, draad, pvc buizen en een stoppenkast. De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten, die jongen was zo ontzettend blij dat wij hem dat konden geven. Als dank heeft zijn vrouw voor ons een lunch gemaakt. Rijst met een curry en de tonijn die hij zelf die nacht heeft gevangen (zijn beroep is visser). Super lief natuurlijk maar wij durven er niet veel van te eten, waardoor wij ons weer een beetje schuldig voelen. Meteen wil hij ons de volgende dag weer te eten aanbieden. Wij zeggen hem dat het goed is zo en dat het nu echt tijd is om te vertrekken. We maken nog wat foto’s van het huis en de familie en nadat hij ons alle adressen heeft gegeven en het briefje wat wij aan zijn Nederlandse vriend Willem moeten geven vinden wij het tijd om te vertrekken. We zijn een beetje in shock van wat we net hebben meegemaakt, maar het voelt zo goed om eindelijk eens echt iets direct voor een slachtoffer zelf te doen.

Als we teruglopen zien we veel affiches hangen van mensen die zijn overleden vlak na het afgaan van het tsunami alarm een paar weken geleden. Er moet hier enorme paniek uitgebroken zijn toen.

Terug bij onze cabana overdenken we alles nog eens op het gemakje en we besluiten morgen terug te gaan om de foto’s en wat kleding van ons te brengen. Foto’s zijn voor hen heel belangrijk, want als er iets gebeurd is dat de enige manier om mensen te identificeren en de meeste mensen hebben zelf geen fotocamera, dus ook geen foto’s van zichzelf in huis staan.

Tegen de avond lopen we nog even over het strand en ontmoeten we Bandu weer, de vriendelijke tuktuk chauffeur van gisteren. Hij brengt ons vrijwillig naar een shopje voor zwemkleding als Dominic verteld dat hij zijn zwembroek is vergeten en als we langs zijn huis komen krijgen we een kokosnoot van hem te drinken. Wat een super vriendelijk man is dit toch.

Vanavond hebben we genoten van de lekkerste en grootste schaal gamba’s ever. Op het strand bij een primitief tentje wat speciaal voor ons open was gegaan. Als toetje aten we onze zelfgekochte watermeloen en ananas van 70 cent, gekocht op de markt. Morgen weer.

Kortom wat een speciale dag, een dag die we nooit meer zullen vergeten.

Maandag 30-4: de omgekeerde wereld

Ik voel me bedonderd! Gisteren een ontroerende onvergetelijke ervaring meegemaakt, maar deze ervaring wordt nog onvergetelijker. In negatieve zin helaas! We hebben om 11 uur met de altijd glimlachende en vriendelijke Bandu afgesproken om even naar het stadje te gaan. We laten daar wat foto’s afdrukken, kopen een klein cadeautje voor het zoontje van Tilak en willen dit afgeven. Als we uit de speelgoedwinkel lopen, komen we hem toevallig tegen. Hij komt uit de apotheek en is op weg naar het ziekenhuis. Hij verteld dat zijn vrouw is gevallen en vraagt ons om even mee te gaan. Hij wil een tuktuk regelen, maar wij vertellen hem dat we al een tuktuk hebben (Bandu). Als we de tuktuk instappen merken we al snel op dat Bandu een beetje kortaf is. We doen een bliksembezoek aan het ziekenhuis, overhandigen de foto’s en geven zijn zoontje het cadeautje. Als we het ziekenhuis uitlopen en weer in de tuktuk van Bandu stappen rijden we richting ons hotel. Onderweg vertelt Bandu dat Tilak een slechte man is, omdat hij regulier drugs gebruikt (en dat is streng verboden in dit land!). Ik vertel hem dat we gisteren voor een aardig bedrag aan spullen voor Tilak zijn woning hebben gekocht, omdat zijn verhaal ons zo heeft aangegrepen en hij denkt dat alle spullen weer terug naar de winkel worden gebracht in ruil voor het geld, zodat hij weer aan drugs kan komen.

Wat een domper op de o zo mooie dag gisteren! Ik ben kwaad en wil het liefst alle spullen terughalen en zelf terugbrengen naar de winkel. Ik ga toch geen drugsgebruiker aan nog meer drugs helpen? Juul is bang dat hij me wat aan zal doen en als ik eenmaal afgekoeld ben, laat ik het maar voor wat het is. We proberen nog wat van de dag te maken en uiteindelijk is dat nog aardig gelukt. We hangen de middag een beetje aan het strand en ’s avonds eten we weer verrukkelijke gamba’s en een paar kleine kreeften. Om 8 uur gaan we met Bandu naar een strand waar regelmatig schildpadden eieren komen leggen. Na ongeveer 2 tot 2,5 uur komt er in de verte een schildpad uit het water en kunnen we na een tijdje bij het nest komen staan. We hebben dit al eerder gezien in Costa Rica, maar dat was zo mooi dat we het nog eens wilden zien. Eenmaal bij het nest aangekomen was de schildpad al klaar met eieren leggen. De ‘gids’ had dus gewoon niet opgelet en heeft ons te laat mee naar het nest genomen. Natuurlijk was het prachtig om te zien dat een schildpad van anderhalve meter recht voor je neus zijn eieren probeert te begraven. Ik blijf rustig, maar vooral deze dag laat ik me niet nog een keer bedonderen. Aan het einde van de rit moeten we een (niet vrijwillige) bijdrage doen, omdat we een schildpad gezien hebben. De ‘gids’ vertelt me dat het normaal is wat we hebben gezien, dat is de natuur volgens hem. Ik vertel deze ‘gids’ dat het niet normaal is en leg hem uit wat wij in Costa Rica hebben gezien. Als hij eenmaal weet dat het voor ons niet nieuw is, damt hij een beetje in. Voor mij een bevestiging dat hij geen goed werk heeft afgeleverd. Ik geef hem de helft van de voorgestelde gift en loop weg. We hebben er tenslotte wel één gezien en waarschijnlijk komt het ten goede van het project om de schildpad te beschermen. Het vertrouwen in de gemiddelde Sri Lankaan is vandaag even weg bij mij. Als we terugrijden (het was ongeveer een half uurtje met de tuktuk) voelt Bandu zich erg schuldig dat we een schildpad geen eieren hebben zien leggen. Hij stopt bij een stalletje en trakteert ons op een hopper: een pannenkoek gemaakt van rijst. Als hij ons bij het hotel afzet, wil hij niet veel geld voor het ritje hebben, maar als bedankje geef ik hem een flinke fooi. Als iemand hem hier verdiend dan is hij het wel.